We komen langs Castle Mountain, een normaal indrukwekkende stijle rotspartij, maar nu is ie saai en in de wolken gehuld. Vandaag is geen dag om mooie landschappen en uitkijkpunten te bezichtigen

Halverwegen tussen Lake Louise en Banff ligt Johnston Canyon dat niet bereikbaar is vanaf de highway. Ik wilde al aan het begin van de vakantie naar deze Canyon maar drie weken terug was de wandelroute nog besneeuwd en werd ons aangeraden om er ijzers onder de schoenen te doen. Als we nu alleen de wandelschoenen aan doen regent het nog maar als we eenmaal lopen wordt het droog.

De trail door Johnston Canyon is goed aangelegd en gaat over 3 km lang over een voornamelijk met asfalt bedekt pad naar de bovenste waterval. Halverwegen ligt de onderste watervalen tussendoor valt het water nog een paar keer een klein stukje. De canyon is mooi, vochtig en groen en aan het begin is hij erg smal. Er is op de plaatsen waar er alleen water door kan een loopbrug langs de wand gemaakt. We hebben vandaag rustig aan gedaan en beginnen de wandeling op de drukste tijd om half 11. Het is er erg mooi. Wanneer we na een kilometer bij de onderste waterval aan komen is het er druk. We lopen we snel de trap omhoog op, het pad naar de bovenste waterval, we komen hier op de terugweg nog wel langs. Het wordt opeens een stuk rustiger Het pad stijgt nu in 2km naar 100 meter hoger en wanneer we bij de bovenste waterval aan komen dan zijn we bij het begin van de ook 3 kilometer lange wandeling naar de inktpotten.

Het pad naar de inktpotten is nog rustiger en hier komen alleen de echte wandelaars. Het stijgt in ruim anderhalve kilometer nog eens 200 meter en daalt daarna de rest van de trail 100 meter omlaag. Er zitten pittige klimmetjes tussen maar het pad is breed en goed te bewandelen. We komen om 12 uur bij de eindbestemming aan en wandelen tussen de inktpotten door. De inktpotten zijn waterpoelen die van onder gevoed worden. De kleur komt door steengruis net als bij de gletsjermeren en als er snel water bij komt dan is de poel blauw en als dat langzaam gaat groen. In sommige poelen zie je ook gas naar boven komen waardoor de zanderige bodem beweegt. De poelen zijn mooi om te zien maar wanneer het zonnig is dan is dit waarschijnlijk een waar spektakel zijn. Het is helaas nu grauw en somber.

Als we terug lopen gaat het zachtjes regenen en het houd niet op. Onderweg doen we de nu rustige lower falls aan en wanneer we om kwart voor 2 bij de camper terug zijn hebben we 12km gelopen en 400 hoogtemeters gemaakt. We zijn moe en hongerig en doen een late maar verdiende lunch. Ondertussen gaat het nog harder regenen en hebben we weer eens optimaal gebruik kunnen maken van de weersomstandigheden.

We rijden terug naar Banff en als we bijna weer op de highway aankomen moeten we eerst een bocht nemen waar je maar 30 mag en daar maak ik dankbaar gebruik van want in het grasveldje aan de binnenkant van de bocht staat een volgroeide mannetjes elk te grazen. Ik haal mn voet van het pedaal tot ergernis van een automobilist achter me die of al 100 maal een elk gezien heeft of om andere niet begrijpbare redenen niet geinteresseerd is. Wanneer we kalmpjes langs rollen maak ik snel een foto van waarop niet terug te zien is hoe groot en indrukwekkend het dier is. Ze zeggen dat ze net zo gevaarlijk kunnen zijn als beren en ik snap nu waarom.

Terug in Banff gaan we een boodschap doen en nog een keer bij Evelyn’s langs om als echte nederlanders de tweede gratis koffie ook nog af te halen. Ze hebben ook een heerlijke kop chocomel dus Suus wil er daardoor ook graag weer terug. Deze keer nemen we hem ‘to go’ en gaan terug naar de camper om genietend van de warme drank rustig naar de Banff hotsprings te hobbelen.

De hotsprings is niets anders dan een klein buitenbad dat wordt gevoed door een natuurbron. Het water is een comfortabele 39 graden en de koude regen valt op ons hoofd. Als we opgewarmd zijn is het tijd voor een ijskoude douche. Wanneer we klaar zijn rijden we opnieuw naar de tunnel mountain campground en sluiten onze laatste dag in Banff af. Morgen is onze laatste volle vakantiedag en die gaan we lekker rustig elders invullen.

Als alles is ingeleverd en verhuisd rijden we de camper terug naar het hotel om daar op vlakke ondergrond te ontbijten en dan trekken we zonder echte plannen richting Banff waar we boodschappen willen doen. Het voelt na het stuk gaan van de camper niet meer als vakantie, We zijn overal al geweest, hebben nog 3 dagen over en het voelt vreemd.

In Banff weten we in middels goed de weg en we rijden in een keer naar de parkeerplaats voor campers. De parkeerplaats staat echter vol gewone auto’s en er is gelukkig nog net 1 plekje voor ons. Een agente staat bonnen uit te schrijven omdat normale auto’s er niet mogen parkeren. Normaal ben ik geen fan van parkeercontroles en de bijbehorende onzinboetes maar al de hele vakanties staan er auto’s op camper plaatsen zodat het zelfs in deze rustige tijd lastig voor ons is om een goede plaats te vinden. Ik geef haar dan ook een compliment, goed dat ze gestraft worden. Er zijn momenteel voldoende parkeerplaatsen en parkeren is hier gratis. Ze legt uit dat de boete $50 is en dat valt me nog mee, al heeft ze met haar rondje bonnen schrijven wel $350 binnen gehaald. Omdat ik de camper wel netjes heb neer gezet worden we door haar beloond met twee bonnen voor gratis koffie bij Evelyn’s Coffee Bar. We gaan boodschappen doen en daarna op zoek naar Evelyn. Bij het adres staan nederlandse namen en de eigenaren blijken nederlanders te zijn, tenminste dat horen we van familie die er net weer op bezoek is en ons aanspreekt omdat we ook nederlands spreken.

Tegen luchtijd besluiten we terug te rijden naar Lake Louise, daar waar we al bijna aanbeland waren met de oude camper. Ik wil naar het 11km verder de bergen in gelegen Lake Moraine en daar lunchen we. Het is er stik druk en als we langs rijden zien we dat bijna alle parkeerplaatsen bezet zijn. Vooraan bij het meer is gelukkig nog net een plaatsje vrij gekomen op de rij waar campers mogen staan. Wanneer we aan de boterham zitten rijden er nog vele campers langs, we hebben weer geluk vandaag met een parkeerplaats zo dicht bij.

Aan het meer is het ook erg druk dus besluiten we een wandeling te gaan doen naar Consolation Lake, een meer 3 km hier vandaan. We nemen een makkelijke wandeling omdat de ‘normale’ wandelingen al snel 400 hoogtemeters doet en omdat we boven de 2000 meter zitten vermoed ik dat nog meer stijgen geen goed idee is. Dat vermoeden blijkt op de ‘makkelijke’ wandeling bevestigt want al snel krijgen we een hindernis hindernis van grote rotsen en daarna diepe sneeuw. Hierna is de wandeling een klein stuk makkelijk tot dat de sneeuw opnieuw in de weg ligt. Het pad is gelukkig goed gemarkeerd door de diepe voetstappen in de sneeuw van de mensen die er eerder hebben gelopen maar het is alles behalve makkelijk.

Als we na anderhalf uur lopen vlak bij het meer komen wordt de sneeuw nog dieper maar als we echt bij het meer houd het op eens op.

Ik loop, klim en spring eerst over de grote rotsblokken heen om dichter bij het meer te komen en als ik terug ben gaan we even lekker in het zonnetje zitten, het is hier heerlijk rustig en prettig.

Wanneer we stil zitten te genieten komt een bergmarmot die we al eerder hadden gezien dichterbij. Hij wordt zo nieuwsgierig dat hij op anderhalve meter afstand komt zodat ik wat mooie foto’s kan maken en vlucht als zijn nieuwdgierigheid bevredigd is weer snel weg.

De eekhoorns hier zijn hoewel we midden in de wildernis zitten nog brutaler en een gaat er op de schoen van suzanne zitten om deze af te likken.

We raken in gesprek met een man uit Texas en zijn twee zonen waarvan er een zojuist in canada is afgestudeerd. Wanneer de conversatie op zijn eind loopt is het al 4 uur en tijd om terug te gaan. We zijn inmiddels weer ontspannen en de vakantie is opnieuw begonnen. Suzanne is inmiddels goed aan het sneeuw wandelen gewend en doet de terugreis dapper een stuk sneller. Wanneer we na een uur wandelen al weer terug zijn klimmen we nog even een zijpad op waar we nog een mooi uitzicht op lake Moraine krijgen.

Daarna dalen we weer terug af en rijden we naar Lake Louise Campground, waar we twee dagen terug hadden willen eindigen en gaan als de camper eenmaal staat deze opnieuw inruimen.

We zijn inmiddels al een beetje gewend en hoewel deze de zelfde inrichting heeft en een stuk luxer is missen we de oude toch een klein beetje. De camper is met zn blauwe inrichting een stuk gezelliger maar de onpersoonlijke led verlichting compenseert dat netjes. Als we moe zijn gaan We slapen op het splinternieuwe matras dat ik nog uit de plastic moest halen.

Ik krijg een gesprek met operator John en dat is voor de rest van de dag mijn telefonische cruise canada vriend. Hij kan echter nog niets doen of beloven of zelfs maar verwachtingen uitspreken zonder damage report van Ford wat met dank aan een annulering gelijk gedaan kan worden maar wel een uur gaat duren. Ik besluit niet af te wachten en zelf gelijk een auto te huren. Het kan gewoon bij Ford Repair waar ze met reinigingsvloeistof een occasion ontdoen van de verkoopprijs op de ruit en we zijn vanaf nu de trotse bestuurder van een glimmende zwarte Ford Fusion. We verhuizen de spullen over en nemen afscheid van ons thuis.

De auto rijdt heerlijk, zeker in vergelijking met de camper. Ik rijdt naar Banff en we gaan het stadje in om wat inkopen te doen. Wanneer we om 11 uur van een kop koffie zitten te genieten wordt ik gebeld door John. Ze hebben een camper in Calgary maar niemand om hem naar ons te brengen. Hij vraagt of wij naar Calgary kunnen komen tegen onkostenvergoeding en ik ga eerst even overleggen. Als ik terug bel doe ik om te voorkomen dat we weer in een wrak terecht komen het voorstel om de camperhuur terug te geven voor de resterende dagen en dat we ons eigen vervoer regelen maar dat is niet bespreekbaar. Hij heeft wel een gloednieuwe camper voor ons en wat hij kan doen is transport regelen maar dat kan tot 72 uur duren….. eh, 72 uur, is dat niet 3 dagen en is het dan niet bijna het zelfde als geen camper meer huren. John zegt, ehh laten we hopen dat dat niet gebeurt dan. Hij belooft op zoek te gaan naar andere middelen om ons en de nieuwe camper op de zelfde plaats te krijgen en wij gaan tegen lunchtijd terug naar de auto. Wanneer het gaat regenen rijden we terug naar Canmore. Wellicht is het daar beter en kunnen we gelijk kijken voor transport voor de komende dagen waar we eventueel mee naar calgary kunnen komen.

Als ik in Canmore voor een Budget car rent sta en net naar binnen wil voor info belt John me met goed nieuws. Joe, de manager van het filiaal in Calgary komt de camper om 6 uur brengen mits ik zelf even bel voor de afspraak en we mogen voor $80 een hotelkamer nemen om in te wachten. We krijgen twee dagen huur terug en voor meer mogen we gaan onderhandelen bij het inleveren.

Na dit goede nieuws wordt het tijd om weer wat leuks te doen en rijden we weer richting Banff en als ik van de snelweg af kom rijdt ik op goed geluk de andere richting op. We komen uit bij Lake Minnewanka waar we een korte maar rustige wandeling doet. Het is nog steeds somber en bewolkt maar het blijft droog.

Als we terug komen bij het startpunt zien we een bok bij een overdekte bbq staan en hij gaat naar binnen. Omringt door adhoc-fotografen probeert ie de resten van de bbq af te likken en zo te zien vindt ie het heerlijk. Door de houten muur die slechts anderhalve meter hoog is kan ik lekker dicht bij komen en leuke foto’s maken.

We rijden terug richting de snelweg en stoppen bij Bankhead, een guided walk door de restanten van het stadje Bankhead dat begin 20e eeuw gebouwd was voor het winnen van kolen.

Na de korte tour rijden we terug naar Banff en gaan we op zoek naar een hotel. We vinden een mooi tarief bij de Mountain View Inn waar we twee kingsize bedden krijgen, eindelijk weer eens internet hebben en waar het geen probleem is om zowel een auto als een camper neer te zetten.

Om kwart voor 6 rijden we richting Ford omdat we daar met Joe hebben afgesproken. Ik verwacht dat ie na sluitingstijd rond 5 uur onze kant op is gekomen en aangezien wij er al bijna twee uur over gedaan hebben, omdat je eerst dwars door Calgary moet, hebben we niet de ilusie dat ie op tijd zal zijn. Als we na toch nog braaf wachten rond iets voor half 7 terug bij het hotel zijn bel ik Joe zelf maar even en hij is inderdaad nog een kwartier van ons vandaan en zoals ik al had verwacht te veel tijd kwijt geweest om Calgary door te komen.

We spreken opnieuw af en nu bij het hotel en wanneer hij aankomt met een medewerker die hem terug moet brengen blijkt het inderdaad een gloedje nieuwe camper te zijn met nog geen 3000 km op de teller. Het is het zelfde model met de zelfde indeling maar nu nieuw en wat vervelende zaken verbeterd. Zelfs het plastic zit nog om de matras. In een kort gesprek vertelt Joe dat de oude camper voor onze huurperiode voor dit zelfde probleem in reparatie was en dat niet goed is gebeurt. Ik spreek met Joe af dat we ter compensatie van de verloren tijd vrijdag de camper wat later mogen inleveren zodat we vrijdag ook nog kunnen ontspannen. Joe maakt verder een zenuwachtige indruk en het lijkt er op dat hij zich terecht een beetje schaamt voor wat er gebeurt is. We krijgen nog een kampeer en wandel tip vlak bij Calgary en mogen zelfs Joe zijn kaart lenen zodat we het kunnen vinden.

Nadat ze vertrokken zijn gaan we eten in de nieuwe camper en daarna gaan we de Fusion af tanken zodat we deze morgen gelijk kunnen inleveren. Vannacht ff goed slapen op heerlijke kingsize bedden en dan morgen nog 3 nachtjes kamperen.

Als we vandaag op staan is het kkkoud. Als ik de gordijnen open doen zie ik dat het ijs op de picknick tafel staat. We ontbijten snel en rijden dan weg om snel de heerlijke auto verwarming aan te zetten en zelf ook nog een beetje warm te worden.

Het is vroeg en rustig en wanneer ik in de vallei in het open veld iets zie dat op een wolf lijkt keer ik bij de eerst mogelijke gelegenheid om. Als we weer bij het veld terug zijn is de wolf in de verte te zien maar wanneer we stoppen loopt ie rustig de bosjes in en is verdwenen. Als we de weg weer vervolgen zien we opeens een beer in de struiken, die moeten we net ook al gepasseerd zijn maar hadden hem niet gezien.

De eerste echte stop is mistaya canyon, een kleine maar diepe canyon uitgesleten door de mistaya rivier. Hij is niet zo groot, diep en indrukwekkend als de maligne canyon maar wel mooi.

De tweede stop is bow pass, met 2063 hoogtemeters het hoogste punt van de highway 93. Hier kunnen we een parkeerplaats op. De grote parkeerplaats is besneeuwd en de kleine staat helemaal vol. Er loopt een smal pad door de sneeuw en af en toe kun je over het asfalt. Na een kleine kilometer komen we bij een uitzichtspunt waar we uitzich hebben over de achterliggende vallei en een groot meer. het uitzicht is adembenemend.

Hierna rijden we langs een meer dat nog bevroren is en ik besluit er op mn slippers uit te gaan om er nog even een foto van te nemen.

We besluiten door te rijden naar Lake Louise en hopen er vroeg met de camper aan te komen, maar dat loopt anders. 15 km voor Lake Louise horen we opeen een harde knal en ik weet direct wat er aan de hand is, klapband links voor. Ik zet de camper zo dicht mogelijk tegen de rand van de weg en We gaan eerst opzoek naar- en dan in de handleiding maar kunnen niets vinden. Ik start mijn telefoon om dan maa de servicedesk te bellen en ……geen bereik…. oeps.

We lezen de handleiding nog eens helemaal door en zien dat ergens voor onze veiligheid geen gereedschap aan boord is en dat vervanging van banden door een proffesional moet gebeuren. We hebben nu een klein beetje info maar helaas staat er niets over wat te doen als de telefoon geen bereik heeft. Ik besluit met de lekke band heel zachtjes over de vluchtstrook van het formaat fietspad te rijden want het is pas twaalf uur dus we hebben de tijd. Wanneer we honderd meter verder zijn gehobbeld stopt er een auto. Er komen twee canadese dames uit en ze willen ons helpen. Ze noteren de informatie die ze nodig hebben en rijden door naar gebied met bereik zodat ze voor ons met de helpdesk kunnen bellen.

Wij gaan ondertussen lunchen op de gevaarlijkste lunchplek tot nu toe en na 20 minuten zijn ze terug. Zeven km verder hadden ze bereik maar ik had het verkeerde nummer mee gegeven. Ze stellen voor om deze keer zelf mee te rijden en we bellen 7km verderop weer. Als mijn telefoon het nog steeds niet doet mag ik hun telefoon lenen. De mensen van cruise amerika zeggen dat ze hun best gaan doen en tijdens telefoongesprek stellen de dames voor ons naar Lake Louise te rijden omdat dat een betere plaats is om te wachten dan langs de highway en een van de dames onderhandelt dat voor ons met de service desk. We rijden terug, nemen onze meest waardevolle spullen mee en gaan naar het meer Lake Louise, 2,5km van Lake Louise village af.

De dames comen heten Shauna en Georgia en komen respectievelijk uit Edmonton en Calgary. Ze zijn hier een weekend om te hiken en hadden voor deze dag toevallig nog geen plannen en vroegen zich af wat te doen. Wij waren de verassende oplossing voor dat probleem Als we bij het meer aan komen gaan ze lunchen op het terras en wij gaan gezellig mee voor een kop koffie. Als alles op is is het half 4 en nemen we afscheid. Wij bellen opnieuw met cruise amerika en die geven ons het adres van het sleep bedrijf maar ze hebben ze nog niet te pakken gekregen voor een afspraak. We besluiten naar Lake Louise village te lopen, een wandeling door het bos van 2.5 km en als we daar aankomen gaan we om half 5 het info center in. De vriendelijke dame aan de balie geeft ons een lijst met sleep bedrijven in de buurt maar het adres dat we zoeken staat er niet bij. We bellen opnieuw met cruise amerika en het blijkt een bedrijf in Field te zijn, niet Lake Louise, vandaar dat we het niet konden vinden.

De dame belt voor ons met de sleper en wat blijkt, hij staat net een paar minuten op het parkeerterrein buiten. Hij heeft de hele middag vast gestaan, ook zonder gsm bereik, vanwege een ernstig ongeluk op de highway met mountainbikers. Hij verontschuldigt zich dat ie zo laat is maar het maakt ons niet uit, we kwamen net aanlopen en hebben ons nog geen minuut verveeld.

Als we met de sleper bij de camper aankomen doet ie er bijna een half uur over om de veiligheidsborden en -pionnen te plaatsen en daarna moeten wij aan de kant zitten en wil ie de band gaan wisselen. Als ie de band er bijna af heeft schud ie van nee… de vering is stuk, de andere band ook bijna en het is niet veilig om verder te rijden. De camper moet gesleept worden maar dat gaat niet lukken met zijn normale karretje

We rijden terug naar Lake Louise en onderweg zegt de sleper dat de camper levensgevaarlijk was en ze ons deze zo nooit hadden mogen mee geven. In Lake Louise belt hij zijn collega met een grotere sleepwagen en ondertussen raad hij ons aan te gaan eten in de outback bar, een zwitsers eetcafe onder een hotel waar het eten prijzig maar erg goed is. Om half 7 komen we daar aan en na het eten van heerlijke burgers worden we om kwart voor 9 pas opgehaald. De camper staat goed vast geet op een soort grote vrachtwagen en we mogen in de camper zitten op weg naar Canmore waar het Ford repair center is en dat 95 km verderop ligt op ongeveer 30 km van Banff. Daar komen we om kwart voor 10 aan en we worden gedropt op het terrein van het reparatie bedrijf en mogen daar in de kapotte camper overnachten. Als we eenmaal weer op 7 wielen staan zegt de bestuurder van de grote sleepwagen dat de reparatie nog wel een week of meer kan duren en dat ie vakantiegangers vaak een week heeft zien zitten wachten. Ik vertel hem dat ik dat zeker niet van plan ben en bedank hem voor de vriendelijk geleverde diensten. Morgen gaan we wel weer bellen met cruise amerika, ik ken het servicenummer nu uit mijn hoofd en het komt vast allemaal goed.

Na 50 km rijden komen we bij de waterval bij een giftshop en stappen uit maar daar blijkt dat de waterval een km verderop is. Daar komen we bij de upper falls die net als gisteren niet indrukwekkend (meer) zijn.

Vanaf hier kunnen we 2 km lopen naar de lower falls en dat doen we. Als we daar na een wandeling door het bos aankomen is ie alleen vanaf de bovenkant te bezichtigen.

Als we terug zijn doen we een koffie en een choco bij de giftshop en rijden we door naar het Columbia Icefield waar we de Athabasca gletsjer op willen. Het blijkt aldaar 49$ p.p. te kosten om met de tour mee te gaan en dat is gezien de rest van de prijzen een koopje.

We worden opgehaald door een gewone bus maar als we vlak bij de gletsjer komen moeten we overstappen op een speciaal ijsvoertuig.

Als we weg rijden gaan we van een helling van 18% af en dat is best stijl. De wagen is voorzien van 6 banden met een diameter van 1,5 meter die 5000$ per stuk kosten dus 18% dat mag niet echt een probleem zijn. Toen we de tickets kochten was het zonnig, maar nu 25 minuten later sneeuwt het als we de gletsjer op rijden. Wanneer we uitstappen schijnt de zon weer en is het ondanks het koude ijs heerlijk buiten.

Eerst maak ik wat foto’s van het indrukwekkende voertuig…

en dan van de gletsjer en het ijs. Het is hier indrukwekkend en de trip is zeker de moeite waard.

Na een half uurtje rondwandelen en in de zon staan moeten we weer terug.

We zijn pas om 2 uur terug bij de camper en na de late lunch rijden we nog een klein stukje door maar besluiten snel weer terug te gaan. Vannacht camperen we op 2000 meter hoogte op Wilcox campground vlak bij de icefields. Wanneer we aankomen sneeuwt het weer, maar 5 minuten later kunnen we heerlijk in de zon zitten en genieten van de warmte.

Als we gegeten hebben besluiten we nog een kleine wandeling te doen. Suzanne heeft last van blaren dus we besluiten het rustig aan te doen. We nemen het pad naar Wilcox pass dat 2 km klimmen is. Pas na 10 minuten bereiken we de start en we lopen het bos in. Het pad klimt maar elke bocht nodigt uit om verder te gaan en voor we het weten zijn we boven de boomgrens en nog een half uur verder.

Vanaf hier hebben we een schitterend uitzicht op de gletsjer en de icefields en verderop zien we op de weide de berg geiten grazen. Het is al 7 uur dus we keren snel terug.

In 40 minuten zijn we weer beneden en hebben toch nog een goede hike gemaakt en nog wel een enorm mooie
Om 10 uur gaan we slapen, we zitten op 2000 meter en het is onbewolkt, het zal wel een erg koude nacht worden.

Wanneer we weer bij de camper zijn besluiten we nog niet naar de icefields te gaan en terug te rijden naar 5 lake valley, een vallei 10km onder Jasper. Het klinkt als een eenvoudige wandeling en wanneer we bij de parkeerplaats komen is het dan ook bijzonder druk. Het is een rondwandeling van 9 km en gaat langs 5 meren. Eerst lopen we een suk het bos in en komen dan na een kilometer lopen de vallei in. Een lange houten brug loopt over de vochtige bodem en over een smal stroompje.

Als we de vallei uitgeklomen zijn verwachten we dat het klimmen stopt maar het blijft op en neer gaan en maakt al met al de wandeling nog aardig zwaar. Hier komen we op eens niet zo veel mensen meer tegen. Het pad loopt na een paar klimmetjes tussen het eerste en het tweede meer door en aan de oever van het grootste meer liggen twee huur boten.

</

Na een wandeling langs de rest van de meren die varieren in formaat maar allen mooi en groen-blauw zijn komen we uiteindelijk bij het grootste meer dat aan het einde verandert in een stroompje. Hier dalen we het dal weer in en na het stroompje gepasseerd te zijn stijgen we even hard.

Als we weer terug komen is de parkeerplaats zo goed als leeg. We besluiten terug naar Jasper te rijden en als we al om kwart over drie bij de camping aan komen krijgen we een verassing, het aantal plaatsen met electriciteit is vol! Omdat we morgen in de bergen gaan staan is het verstandig vanavond de camper wel aan te sluiten en we worden aangeraden een plaats te nemen bij het 1km verder liggende wapiti. Het is niet zo zeer een campeerplaats maar lijkt meer op een parkeerterrein en wordt waarschijnlijk als overflow campsite gebruikt. Het sanitair is wel splinternieuw, goed en schoon dus we besluiten gelijk maar lang en goed te douchen.

Wanneer het avond wordt stroomt het ook hier vol. Als je 4 weken onderweg bent vergeet je wel eens welke dag het is en vandaag is het vrijdag, het begin van een lekker weekend. Het weer is goed en de meeste mensen hebben een plaats voor 2 dagen. Het verklaart de plotselinge drukte.

Na een wandeling langs de nabij gelegen rivier trekken we ons terug in de camper die gezelliger is dan de saaie parkeerplaats en maken ons op voor de volgende dag.

Wanneer we Jasper National Park in rijden is het gelijk een uur later en we zijn weer in de Alberta tijdzone. Als we in Jasper aankomen zetten we de camper op de RV parkeerplaats en loepen het stadje in. Het stadje is niet indrukwekkend maar wel gezellig en het doet een beetje aan Banff denken, maar dan groter, met echte woningen en inwoners en het is iets minder commercieel. We willen de korte wandeling doen naar Pyramid Mountain maar als we te voet het startpunt niet kunnen vinden besluiten we dat rustig aan doen ook niet erg is en lopen nog even het centrum in om nog wat winkeltjes te bezoeken. Om half 4 rijden we richting camping om daar bij te komen van het niets doen. We hadden reeds besloten deze dag ook niet te koken en we gaan opnieuw Jasper in om lekker simpel pizza te eten.

Als we vanochtend wakker worden is het koud, ijs koud, we zijn weer in de bergen. Wanneer we uit bed komen is het al 8 uur en we rijden na het ontbijt snel richting het 60 km verder gelegen Maligne lake. Voor Maligne lake ligt eerst nog Maligne Canyon en we gaan hier de ochtend wandelen.

Maligne Canyon is een door de Maligne river uitgesleten smalle canyon. Je kunt er een wandeling doen en je kunt middels 6 bruggen over de canyon heen. Al snel blijkt dat Maligne Canyon 4 problemen heeft. Het ligt te dicht bij Jasper, is te goed bereikbaar, het pad er naar toe is zeker aan het begin te goed aangelegd en het grootste probleem is dat er busladingen mensen naar toe worden gebracht. Als we na een paar honderd meter bij de canyon aankomen blijkt dat ik de verkeerde lens op de camera heb en wanneer we terug lopen wordt er net zo’n bus tjokvol toeristen uitgeladen. Als we weer bij de brug komen belanden we daardoor in de file.

We lopen snel over de brug door de menigte heen. We komen er nog wel terug om het in rust te bezichtigen. Het pad daalt na brug 2 stijl af en de canyon wordt wijder en wijder. De grote groepen toeristen zie je hier niet meer terug.

Na drie kwartier door de canyon wandelen komen we uiteindelijk bij the sixth bridge waar ook een parkeer terrein is maar dan een stuk rustiger.

We draaien om en wanneer we bijna terug zijn is het richting lunchtijd en op de bruggen over het diepste deel van de kloof is het nu aanzienlijk rustiger.

Na Maligne Canyon rijden we door naar Maligne lake. We mogen maar 60km per uur dus we schieten niet hard op maar dat geeft niet want de omgeving is schitterend. Onderweg komen we langs Medicine Lake en zien we op eens campers en auto’s stil staan. Ik probeer er omgeen te rijden maar wanneer er plaats blijjt te zijn parkeer ik er tussen. Wanneer we rechts uit het raam kijken loopt er op zn gemak een beer langs de rivier. Het is beter om door te rijden maar iedereen is al gestopt en dus loop ik op mijn sokken de camper uit om een foto te maken.

Maligne lake is groot en je kunt er een toeristische boottocht maken wat wij dan ook niet doen. Er zijn hier verschillende wandelingen de bergen in en we besluiten sky trail te volgen, een 3 daagse wandeling van 50 km. De eerste 3 km van de wandeling is echter ook een route naar Lake Louise en Lake Mona.

De trail loopt door het bos en klimt af en toe maar niet veel. Voor de wandeling naar Mona Lake staat 2 a 3 uur. In de zomer heb je die tijd vast niet nodig maar het pad is nu modderig en omdat de route op 1700 meter start is het pad af en toe besneeuwd.

De meren liggen niet aan de route dus om er bij te komen moeten we twee keer van de trail af, dat is niet erg want we gaan de hoofd wandeling toch niet uitlopen

Na Lake Mona kun je nog 2 en een halve km doorlopen naar een volgend meer maar als na een paar honderd meter er te veel sneeuw ligt keren we om. Na in totaal bijna twee uur lopen zijn we weer bij de camper en rijden terug richting Jasper. Bij Medicine Lake stoppen we even om nog een kop thee en koffie te drinken en rond etenstijd zijn we terug op Jasper Campground.

We wilde rustig aan doen en zijn na de lunch een stukje gaan lopen. Nadat nabij geen mooi pad te vinden was en we ook niet zo veel zin meer hadden verder te zoeken zijn we Blue River ingereden en er ook zo weer uit. Tegenover de camping ligt een luxe park met mooie houten huisjes maar toen we het stadje zelf in reden bleek het een gat, een klein dorp met huizen varierend van normale woningen tot kleine bouwvallige hutjes.

Na twee keer rond rijden hadden we eindelijk de winkel gevonden (foto hieronder rechts), een oude donkere rommelige stinkende zaak waar we zeer vriendelijk begroet werden door een slordig uitziende onverzorgde man. Achter in de winkel raakte we aan de praat met de eigenaar die dit jaar met pensioen gaat en in het grotere Kamloops wil gaan wonen. Na een kleine conversatie en wat verhalen over het leven in Blue River mochten we weer verder.

De volgende dag zouden we gaan kanoen maar bij het opstaan was het weer slecht. Ik had nog geen internet verbinding in de camper en ben maar richting receptie gelopen naar vlak bij het washok waar ik opeens veel aanspraak had. De camping bleek vol nederlanders te staan en na een gesprek met een stel met een kleine die ook al twee en een halve week op reis waren raakten we aan de praat met een pensionaris die voor fraserway gratis campers en pickups van a naar b rijdt.

Het weer bepaalde dat het vandaag nog een rustdag werd, al vonden we dat niet zo erg. Toen iedereen weg was had ik ook internet in de camper. Pas om half 4 werd het droog en was het gelijk stralend zonnig. We hebben gelijk een mountainbike gehuurd en zijn lekker rond gaan fietsen. Door de net gevallen regen was het pad nogal modderig en mede daardoor, door de slechte fietsen en vooral door onze onvoldoende conditie was het bergje op veel te zwaar. De afdaling daarentegen was wel bijzonder leuk en zelfs Suzanne kreeg er plezier in en ging na wat oefenen voor haar doen behoorlijk hard naar beneden over het modder-, gras- en grindpad.

Eenmaal terug op de camping hebben we nog even heerlijk in de zon gezeten en na het eten nog een rondje door het dorp gefietst. Bij het inleveren van de fietsen ontmoetten we pas de eigenaar, een vrolijke bijzondere kerel. Hij was naast eigenaar van de camping ook country zanger en ging graag jagen. Hij liet ons zijn trofeeen zien, de geweien van de geschoten herten en elanden. Vooral eland schoot ie graag want dat is bijzonder lekker.

Na nog even in de zon gezeten te hebben klopten we nog even bij de pensionaris aan en hebben we nog een glas whiskey gedronken, verhalen en films uitgewisseld en heb ik hem geholpen met het naar mp3 rippen van de gekregen cd van de eigenaar van de camping.

We hadden ondanks de regen en de late start toch nog een mooie volle dag

We hebben overigens gehoord dat in Jasper, waar we morgen heen gaan, tot aan Banff geen internet meer te vinden is dus dit is wellicht voorlopig de laatste update.

Vandaag gaan we opnieuw Well’s Gray park in. We rijden rond 10 uur pas weg en wanneer we in het park rijden zie ik aan de rechterkant opeens iets bruins in de struiken. Ik ga langzamer rijden en als we er langs komen blijkt het een beer te zijn die uit schrik op het allerlaaste moment besluit de weg over te steken. De beer holt voor de wagen langs en als ik niet al afgeremd was en nu flink op de rem was gaan staan hadden we de beer met camper en al een schouderklopje kunnen geven. Nu is ie veilig aan de overkant en rent geschrokken het bos in terwijl wij blij zijn dat in de camper alles op zn plaats is blijven liggen.

De eerste wandeling die we doen is die naar de rand van de Helmcken waterval. We hebben deze waterval al een week terug vanaf het uitzichtpunt bewonderd maar waren niet aan deze wandeling toe gekomen. De wandeling is 4km enkele reis en we starten om half 11. Het pad is smal maar eenvvoudig en loopt vrijwel rechtdoor langs de rivier. De wandeling is een beetje saai of we zijn inmiddels verwend, ik denk dat laatste.

Wanneer we bij de waterval aankomen zien we dat we het moment niet beter hadden kunnen kiezen. Het uitzicht is schitterend, de zon schijnt recht op de waterval en door het opstuivende water is een regenboog zichtbaar in de valei. Dit is echt het mooiste uitzicht tot nu toe.

Als we weer terug zijn is het al 1 uur. Tijdens de lunch laat het weer om en als we om twee uur er uit willen om naar de 300 meter hoger gelegen top van Pyramid mountain te klimmen begint het te regenen.

De bui is maar van korte duur maar wanneer het weer droog wordt verlangen we weer terug naar de regen want nu worden we opegeten door de muggen die vol op zitten in dit vochtige bos. Wanneer we na 3km aan de echte klim beginnen hopen we dat de muggen beneden blijven maar dat valt tegen. Op de top van de kleine berg heb je een schitterend uitzicht over het park maar we kunnen er niet van genieten. Geplaagd door de muggen en de steken vluchten we weer terug naar beneden. Wanneer we bij de camper terug zijn vluchten we opgelucht naar binnen.

Als we klaar zijn rijden we richting de camping aan dutch lake waar we inmiddels al 3x eerder hebben gestaan. Het is al weer 5 uur en de avond kan beginnen.

Ik kom vandaag moeilijk op gang vandaag en we zijn beiden moe van de 1100 hoogtemeters die we in de afgelopen twee dagen gemaakt hebben. Vandaag proberen we er een rustige dag van te make. We willen naar het gesloten Brandywine Falls park rijden en daar als het rustig is buiten de hekken parkeren. Als we er aankomen zijn we de enige toeristen en kunnen de camper goed kwijt. We lopen naar de 500 meter verder gelegen waterval toe.

Als we terug komen kijk ik even op de kaart van het park. Er zijn hier twee paden die je met behulp van verbindingswegen kunt combineren in een rondje wandelen van een kleine twee uur. Ik heb geen zin de camper zo voor de ingang te laten staan maar op de kaart zie ik dat je een stukje terug op de highway aan de andere kant op de route kunt komen.

We kiezen het pad het dichtst bij de highway als eerste en starten om 11 uur met de wandeling. Het pad start breed en saai en gaat over een heide achtig landschap tussen de ver uit elkaar staande kale bomen. Al snel wordt het moerassig en veranderen de plassen in kleine meertjes.

Gelukkig is het wandelpad redelijk vlak en goed begaanbaar en leent zich uitstekend voor de ontspannen en rustige wandeling waar we aan toe zijn. Na een kleine drie kwartier komen we terug bij de gesloten parkeerplaats en nemen verderop het andere pad.

Het pad start na een tiental meters met een korte steile klim omhoog en er achter volgt een steile afdaling. We hopen dat het zo weer wat vlakker wordt, maar die hoop blijk ijdel. We komen bij een splitsing en waar op de kaart het pad de naam ‘Campground to McGuire Station’ heeft en dat aan het begin van het pad veranderde in ‘To suspension bridge’ kunnen we hier kiezen uit de opties ‘Swim Lake’ en ‘Unmarked Trail’, een pad dat ironisch genoeg gemarkeerd is met roze lintjes en aan de boom gespijkerde oranje plastic vierkantjes, en zijn we het idee kwijt dat we weten waar we zijn.

We besluiten het Swim Lake links te laten liggen en nemen de gemarkeerde unmarked trail. Al snel krijgen we weer een keuze, links het nog smaller nog onbegaanbaarder en nog gladdere gemarkeerde pad volgen of het brede pad rechtdoor. We kiezen het smalle pad en we moeten al snel nog harder klimmen. Gelukkig heb ik een foto genomen van de routekaart bij het parkeer terrein maar ik haak voor de zekerheid ook mijn gps maar even uit de rugzak.

We lopen door en de vele klimmetjes zijn net als verderop de afdalingen kort maar smal, stijl en erg glad. Zelfs ik heb deze keer moeite om op de been te blijven.

De trail is hoewel technisch moeilijk wel buitengewoon schitterend. We gaan midden tussen de ongerepte natuur door en ik heb hier de mooste hike van de vakantie. Suzanne daarentegen heeft het minder naar haar zin omdat de trail eigenlijk te lastig voor haar is maar ze doet het desondanks bijzonder goed.

Al snel komen we bij een dikke boomstam die precies waar het pad langs een stijle heuvelwand loopt het pad blokkeert. Omdat er een kleine richel in gemaakt is waar je precies je voet in kunt zetten kunnen we er toch overheen komen.

Verderop worden we nog getrakteerd op een spannende oversteek over een waterstroom waar het pad bestaat uit water en gladde stenen. Gelukkig hangt er op schouderhoogte precies een tak overheen voor wat houwvast.

Wanneer we het bos uitkomen bij de trein rails gaat het pad opnieuw het bos in en gaat direct weer door het water. Omdat het pad vanaf hier toch parallel loopt aan de rails besluiten we om het laatste deel langs het spoor te wandelen en wanneer we na een kilometertje bij een bredere weg uitkomen kunnen we weer veilig terug wandelen naar de camper. Na twee uur wandelen eten we een verdiende lunch met roerei en ham en kaas en het smaakt ons goed.

Als we klaar zijn is het al weer half 2 en besluiten we verder te rijden. We rijden weer door Whistler richting Pemberton en vanaf hier wordt de weg smal en rustig en gaat de route flink omhoog. Met de camper halen we niet meer dan 60 kilometer per uur en wanneer we eindelijk boven zijn en er net natte sneeuw valt zetten we de afdaling in. We rijden langs stijle bergwanden en de omgeving is ontoegankelijk maar schitterend en het is een plezier er doorheen te rijden.

Omdat in de bergen het rijden niet zo snel gaat komen we pas om 5 uur in het 130 kilometer verder gelegen Lillooet aan. Het is hier niet toeristisch en we nemen de enige camping die we kunnen vinden. Je moet registreren door geld in een envelope te doen. We overnachten hier om morgen weer verder te trekken en kijken wat we dan tegen komen op weg naar one hundred mile house.